Βρισκόμαστε στο 2010, καταμεσής της οικονομικής κρίσης και τα αυτιά μου άρχισαν να ακούν, πράγματα περί νέου μεταναστευτικού κύματος, προς τις προηγμένες και πλούσιες χώρες του κοσμου.
Η νεολαία μας λέει, καταπιέζεται σε μια χώρα που δεν μπορεί να της προσφέρει δουλειά και δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης.
Τι έγινε ρε παιδιά; Τα ιδία ξανά; Πάλι θα κλαίμε για τον χωρισμό της μάνας από το παιδί; Πάλι θα πνίγουμε τον πόνο με κρασί, Καζαντζίδη και ανάθεμα για το ψωμί της ξενιτιάς που είναι ξερό; Τι συμβαίνει ρε συ με μας τους έλληνες;
Τι σόι λαός είμαστε και τι παράξενη πατρίδα είναι αυτή που μας μεγαλώνει υπερήφανους και μετά μας στέλνει στα πέρατα της γης; Και εμείς, γιατί την αγαπάμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας και την συγχωρούμε πάντα; Μήπως πίσω από όλα αυτά, κρύβεται κάτι το μεγαλειώδες, που εμείς οι μικροί δεν καταλαβαίνουμε; Για σκεφτείτε το λίγο. Στην Ελλάδα ζούμε μίζερα, ο ένας «τρώει τον άλλο», γκρινιάζουμε, φωνάζουμε, αλλά όταν βρεθούμε στο εξωτερικό, γινόμαστε, «άλλοι έλληνες». Κι όμως, οι ίδιοι έλληνες είμαστε και εδώ και στο εξωτερικό.
Που θέλω να καταλήξω; Σκέφτομαι λοιπόν, ότι από τα αρχαία χρόνια, οι Έλληνες υπήρχαν παντού πάνω στη γη και αυτό είναι κάτι που αποδεικνύεται εύκολα. Ε λοιπόν, γιατί να μη γίνεται το ίδιο και τώρα; Με αιτία κάποιο πρόβλημα, (κι αυτή τη φορά είναι οικονομικό), ετοιμαζόμαστε να σκορπιστούμε, για ακόμα μια φορά, σε όλα τα μέρη της γης. Σαν νέοι σύγχρονοι μεταλαμπαδευτές του πολιτισμού μας. Όπως ο φαντάρος, που πηγαίνει στη σκοπιά, για να αλλάξει τον προηγούμενο σκοπό και να τον ξεκουράσει. Άντε, καλό κουράγιο Έλληνες, μη σκύβετε το κεφάλι ποτέ, ΔΝΤ είναι και θα περάσει…
Η αιμοδοσία πρέπει κάποτε να σταματήσει.
Αν αδειάσουμε την χώρα μας από την νεολαία μας κινδυνεύουμε να γεμίσουμε μετανάστες ξένους προς αυτή την χώρα.
Πρέπει να συμμαζευτούμε.