Λέω μήπως…;

Δημοτικές εκλογές, περιφερειακές εκλογές, βουλευτικές εκλογές και γενικά, εκλογές. Δόξα σοι τον ύψιστο δεν έχω παράπονο. Μια φορά τον χρόνο με καλούν, να ασκήσω το δημοκρατικό μου δικαίωμα, μπροστά σε μια κάλπη. Κι εγώ πηγαίνω, διότι θέλω να κρατώ τις τύχες μου στα δικά μου χεριά και να εκλέγω τον άξιο, τον ικανό, τον κατάλληλο. Όμως, η ατυχία μου είναι τόσο μεγάλη, που ποτέ δεν εκλέγεται ο δικός μου άξιος εκπρόσωπος. Κι όταν εκλέγεται, κάνει τα ακριβώς αντίθετα, από αυτά που μου υπόσχεται, αυτά δηλαδή για τα οποία πήγα και τον ψήφισα. Αναρωτιέμαι λοιπόν, τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο, να θέλει να αναλάβει την τύχη ενός λαού και πόση δύναμη νομίζει ότι μπορεί να έχει ένας τέτοιος άνθρωπος;. Μόνο που το σκέφτομαι, τρέμω και στην ιδέα να γινόμουν πρωθυπουργός, υπουργός, βουλευτής, δήμαρχος κλπ κι ότι θα έπρεπε να φορτωθώ, τόσες βαριές ευθύνες. Μήπως όλοι αυτοί οι υποψήφιοι σωτήρες, υπερεκτιμούν τις δυνατότητες τους;. Ιστορικά αποδεικνύεται, ότι ελάχιστοι από τους χιλιάδες πολιτικούς που πέρασαν από αυτή την χωρά, είχαν πραγματικά την ικανότητα να οδηγήσουν σωστά και υπεύθυνα το καράβι που λέγεται, «Ελλάδα» Μιλάμε δηλαδή για ποσοστό, που δεν ξεπερνά το 1 τοις χιλίοις. Συμπέρασμα; Η πιθανότητες να δικαιωθώ, από τον πολιτικό που εκλέγω είναι ελάχιστες. Μήπως λοπόν ήρθε η ώρα να δω τα πράγματα λίγο διαφορετικά; Μήπως είναι ώρα και γω να αναλογιστώ τις ευθύνες μου; Μήπως πρέπει να σταματήσω να κατηγορώ τους πολιτικούς για κλέφτες, επειδή δεν μπορώ κι εγώ να κλέψω; Μήπως πρέπει να μάθω να πετώ τα σκουπίδια στον κάδο και όχι να κατηγορώ το δήμαρχο για ανικανότητα; Μήπως πρέπει να σταματήσω να ψηφίζω, αυτόν που θα προσλάβει το παιδί μου στο δημόσιο; Μήπως κάποιοι από εμάς, δεν ψηφίζουμε με γνώμονα το κοινό συμφέρον, αλλά το προσωπικό; Λέω μήπως…;