«Η Λίστα της Σιωπής» στη Θεσσαλονίκη

«Η Λίστα της Σιωπής» στη Θεσσαλονίκη

6628Το θέμα των Ελλήνων “desaparecidos”, όπως ονομάστηκαν οι εξαφανισθέντες κατά την περίοδο του “βρώμικου πολέμου” στην Αργεντινή (1976-1983) του στρατιωτικού καθεστώτος του στρατηγού Βιντέλα, πραγματεύεται το ντοκιμαντέρ “Η Λίστα της Σιωπής”, που προβάλλεται απόψε, σε πρώτη παγκόσμια, στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη.
Η έρευνα και το σενάριο είναι του γνωστού δημοσιογράφου Παύλου Νεράντζη, που μαζί με τον σκηνοθέτη Νίκο Βεζυργιάννη, ταξίδεψαν τον Αύγουστο του 2007 στην Αργεντινή. Επί τρεις μήνες κατέγραψαν συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων, που έζησαν τη φρίκη των βασανιστηρίων και τις εκτελέσεις από τα τάγματα θανάτου: “κόλαφος” οι αφηγήσεις από τις φυλακές κολαστήρια και βασανιστών που πετούσαν από αεροπλάνα ζωντανούς κρατούμενους.

“Η Λίστα της Σιωπής” αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής σε αυτούς τους ανθρώπους που χάθηκαν την περίοδο εκείνη, μαζί με τους 30.000 και πλέον αγνοούμενους Αργεντίνους, κυρίως μέλη αντιστασιακών οργανώσεων. Ένα θέμα άγνωστο, τρεις δεκαετίες μετά στον πολύ κόσμο, “ταμπού” όμως για τους γνωρίζοντες. Το επίσημο ελληνικό κράτος τους αγνόησε, οι δε ομογενείς στην Αργεντινή ακόμα και σήμερα ισχυρίζονται ότι “δεν γνώριζαν”. Και όπως λέει χαρακτηριστικά ο Παύλος Νεράντζης “είναι μια άγνωστη σελίδα της ιστορίας του ελληνισμού, την οποία, σκόπιμα ή όχι, κάποιοι κρατούν στα συρτάρια τους”.

“H Λίστα Της Σιωπής φέρνει στο φως τα ονόματα αγνοουμένων ελληνικής καταγωγής και μαζί τους εικόνες από μια εποχή και τα όνειρα μιας γενιάς, που κινδυνεύουν να χαθούν στη λήθη του χρόνου. Μετά από πολύχρονη έρευνα παρουσιάζουμε σε παγκόσμια πρώτη προβολή ένα ντοκιμαντέρ, ανεξάρτητη παραγωγή, για ένα θέμα που αποτελεί ακόμη “ανοικτή πληγή” σ΄ ολόκληρο τον κόσμο”, τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Παύλος Νεράντζης.

Και συνεχίζει: “Το σχέδιο ‘Κόνδωρ’, που προέβλεπε την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων, υποστηρίχθηκε από την Καθολική Εκκλησία και τη CIA. Τριάντα χιλιάδες είναι οι desaparecidos, οι αγνοούμενοι της χούντας του Βιντέλα. Ανάμεσά τους Έλληνες και ελληνικής καταγωγής πολίτες της Αργεντινής. Φωνές διαμαρτυρίας και για τη στάση της Ελλάδας, της συζύγου που έχασε το σύντροφό της, του αδελφού που έχασε την αδελφή του, της μάνας που αναζητά τον εγγονό της, που ποτέ δεν γνώρισε, του φυγά που ζει με το παρελθόν και ελπίζει στο μέλλον της Αργεντινής”.

Τριάντα χρόνια μετά την πτώση της χούντας του Βιντέλα, η Αργεντινή προχωρά στην αυτοκάθαρσή της και από τους 30.000 “desaparecidos”, που υπολογίζονται από μη κυβερνητικές οργανώσεις, 9.000 ονόματα- στην πλειοψηφία νέων ατόμων- έχουν καταγραφεί επισήμως στην έκθεση “Ποτέ Ξανά”, (Nunca Mas).

Στην χώρα του τάγκο, μόλις τώρα άρχισε να αποδίδεται δικαιοσύνη. Τα “σταγονίδια” όμως εξακολουθούν να υπάρχουν, αφού μόλις πριν από δύο χρόνια είχε εξαφανιστεί ένας βασικός μάρτυρας κατηγορίας κατά ενός χουντικού, μας αναφέρει ο κ. Νεράντζης.

Στα τέλη του 2009, στο Μπουένος Άιρες, 634 άτομα κατηγορούνταν για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τον ίδιο χρόνο πραγματοποιήθηκαν δέκα δίκες και 28 άτομα, στρατιωτικοί και βασανιστές του καθεστώτος, καταδικάστηκαν.

Στην ταινία μιλούν συγγενείς αγνοουμένων, που βιώνουν το δικό τους μαρτύριο. Αναφαίρετο δικαίωμά τους, να θέλουν να γνωρίζουν τι απέγιναν τα προσφιλή τους πρόσωπα, που χάθηκαν κατά τη διάρκεια μιας από τις πιο αιματηρές και βάρβαρες δικτατορίες στην Λατινική Αμερική και επιτέλους να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Μεταξύ αυτών η Τέτε Πινέιρο(Tete Maria Teresa Pinero de Georgiadis), σύζυγος του Άγγελου Γεωργιάδη, από τις Σπέτσες, υψηλόβαθμο στέλεχος των αριστερών περονιστών. Τον εκτέλεσε η χούντα, στις 2 Φεβρουαρίου του 1977. Η Τέτε Πινέρο, αρμόδια για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Υπουργείο Εξωτερικών της Αργεντινής, έχει αναλάβει πρωτοβουλία για την οργάνωση των ελληνικής καταγωγής συγγενών για τη δικαίωση τους. Η δίκη για τον Γεωργιάδη θα γίνει τον Οκτώβριο, στο Μπουένος Άιρες.

Για τον Μπερνάρντο Ιγνιάτσε Αλεξίου μιλάει η μητέρα του, Μαρία, πρώην πρόεδρος της οργάνωσης “Γιαγιάδες της πλατεία Μαΐου”. Η Μαρία αναζητά και τον γιο του, Μπερνάρντο, για τον οποίο υπάρχουν πληροφορίες ότι, υιοθετήθηκε από στρατιωτικούς, όπως και δεκάδες άλλα παιδιά αγνοουμένων. Για την Έλενα Σισκοπούλου, μιλάει ο αδελφός της Χόρχε (Γιώργος). Ακόμη, ο Δημήτρης Χαλκιάς, ο οποίος σώθηκε φεύγοντας κρυφά από το Μπουένος Αϊρες, καθώς τον καταδίωκαν.

Μιλούν, ακόμη, πρώην συγκρατούμενοι των αγνοουμένων, ακτιβιστές ανθρωπιστικών οργανώσεων, δημοσιογράφοι και συγγραφείς.

Ο Παύλος Νεράντζης αναζήτησε και τον Έλληνα Κριστίνο Νικολαΐδη, ο οποίος διετέλεσε και αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Ζει σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Αργεντινή. Αρνήθηκε να μιλήσει. Η “Λίστα της Σιωπής” περιλαμβάνει, όμως, συνέντευξη με τον διαβόητο εκτελεστή Σιλίγκο, τον άνθρωπο που έριχνε κρατούμενους από τα αεροπλάνα…

Ύστερα από επίπονη έρευνα, που διήρκησε πάνω από δύο χρόνια, ο Παύλος Νεράντζης έχει συμπεριλάβει, τεκμηριωμένα, συνολικά 23 ονόματα Ελλήνων στη “Λίστα της Σιωπής”, από τα οποία 17 περιέχονται σε στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του υπουργείου Δικαιοσύνης της Αργεντινής. Ανάμεσά τους και πέντε μωρά, που δεν είχαν ακόμη γεννηθεί, όταν η χούντα του Βιντέλα συνέλαβε τις μητέρες τους.

Το ντοκιμαντέρ “Η Λίστα της Σιωπής” δεν είναι μία απλή καταγραφή στοιχείων από το παρελθόν. Αφορούν και το παρόν, ενώ θέτει ερωτήματα και σε ό,τι αφορά στη στάση των ελληνικών κυβερνήσεων.

“Το ενδιαφέρον των ελληνικών κυβερνήσεων για τους αγνοούμενους Έλληνες ή ελληνικής καταγωγής στην Αργεντινή, ήταν ανύπαρκτο, καθώς εκείνο που ενδιαφέρει την Αθήνα είναι απλώς η διατήρηση καλών διπλωματικών σχέσεων”, τονίζει ο κ. Νεράντζης.

Και συνεχίζει: “Η υπόθεση των αγνοουμένων συνεχίζει να καλύπτεται από ένα πέπλο σιωπής, που αγγίζει τα όρια της ‘omerta’, παρά τις κατά καιρούς πιέσεις βουλευτών της αριστεράς (επερωτήσεις στη βουλή από το ΚΚΕ και τον Συνασπισμό) και δημοσιεύματα του Τύπου. Η διασταύρωση των νέων στοιχείων είναι αδύνατη και δύσκολα θα περίμενε κανείς από το αρμόδιο υπουργείο να διατάξει ένορκη διοικητική εξέταση για να διαπιστωθεί τι ακριβώς συνέβη. Το βέβαιο είναι ότι δεν υπήρχε η πολιτική βούληση για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Στο κενό έμειναν και οι προσπάθειές μου να ερευνήσω τα αρχαία του υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας. Κάνει τόσα η Ελλάδα για να τιμήσει τους Έλληνες του εξωτερικού που διαπρέπουν, γι΄ αυτούς τους ανθρώπους, όμως, που έδωσαν της ζωή τους, δεν λέει κανείς τίποτα”.

Κι όμως η υπόλοιπη Ευρώπη, η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Σουηδία και η Γερμανία, που είχαν αγνοούμενους, ανεξάρτητα αν είχαν ή όχι την ιθαγένεια, προσεγγίζουν το θέμα διαφορετικά, από την εποχή ακόμα που το σχέδιο “Κόνδωρ” ήταν σε εξέλιξη και οι χούντες του Βιντέλα και του Πινοσέτ εμφανίζονταν πανίσχυρες. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις άσκησαν πιέσεις προς τα δικτατορικά καθεστώτα της Αργεντινής και της Χιλής και στη συνέχεια προς τις νόμιμες κυβερνήσεις τους, για να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Ταυτόχρονα, στις ίδιες τις χώρες, ανεξαρτήτως της πορείας των ερευνών και των δικών στην Αργεντινή και τη Χιλή, ασκήθηκαν διώξεις κατά των πρωταίτιων του πραξικοπήματος και κατά βασανιστών για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Όπως αναφέρει ο κ. Νεράντζης ακόμα και σήμερα στην Ιταλία “τρέχουν” δίκες σε βάρος υψηλόβαθμων αξιωματούχων της χούντας του Βιντέλα.

Μετά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, “Η Λίστα της Σιωπής” θα παρουσιαστεί στην Αθήνα, στο Φεστιβάλ της Πάτρας, αλλά και σε διεθνή φεστιβάλ, όπως αυτό του Άμστερνταμ, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, το προσεχές φθινόπωρο. Στα σχέδια είναι να παιχτεί και στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, το Μπουένο Άιρες.
(Πηγή: ΑΠΕ)

NO COMMENTS

Leave a Reply