Διάλεξη του πρόεδρου του Διοικητικού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης στη Θεσσαλονίκη

Διάλεξη του πρόεδρου του Διοικητικού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης στη Θεσσαλονίκη

Την άποψη ότι το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης με την πρόσφατη απόφαση του για τις δικαιοδοτικές ασυλίες και την καταβολή αποζημιώσεων από τη Γερμανία προς τα θύματα των ναζιστικών εγκλημάτων «έχασε το τρένο της ανανέωσης», εξέφρασε ο ομότιμος καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην α’ αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και νυν πρόεδρος του Διοικητικού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης, Χρήστος Ροζάκης.

Σε διάλεξη που έδωσε στη Σχολή Νομικών Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, προσκεκλημένος της Ελληνικής Εταιρίας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων, του τομέα Διεθνών Σπουδών της Νομικής και του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών, του τμήματος Διεθνών Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, ο κ. Ροζάκης εκτίμησε ότι η απόφαση θα καθορίσει το διεθνές νομικό περιβάλλον για τα θέματα των πολεμικών αποζημιώσεων για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τις αγωγές ενώπιον των ιταλικών δικαστηρίων είχαν καταθέσει οι οικογένειες θυμάτων των σφαγών αμάχων και οι κληρονόμοι Ιταλών που είχαν μεταφερθεί στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, ανάμεσα στον Σεπτέμβριο 1943 και τον Μάιο 1945, όταν η Ιταλία τελούσε υπό γερμανική κατοχή και πριν από την προσχώρησή της στις συμμαχικές δυνάμεις.

Τα ιταλικά δικαστήρια ενέκριναν κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού δημοσίου σε ιταλικό έδαφος για την αποζημίωση των οικογενειών των θυμάτων του ναζισμού . Το 2008, το εφετείο της Φλωρεντίας επικύρωσε απόφαση ελληνικού δικαστηρίου του 1997, η οποία καταδικάζει το γερμανικό κράτος να αποζημιώσει τις οικογένειες 218 θυμάτων της σφαγής του Διστόμου, στις 10 Ιουνίου 1944.

Αντιμέτωπη εδώ και πολλά χρόνια με αυξανόμενο αριθμό προσφυγών στα ιταλικά δικαστήρια από οικογένειες θυμάτων των ναζιστικών εγκλημάτων, η Γερμανία προσέφυγε στο Δικαστήριο της Χάγης το 2008.

Οι κάτοικοι της περιοχής του Διστόμου, οι οποίοι απαιτούν περίπου 60 εκ. ευρώ αποζημιώσεις από τους Γερμανούς κατακτητές σαν αποκατάσταση των ζημιών που είχαν υποστεί, δικαιώθηκαν αρχικά από το πολυμελές πρωτοδικείο της Λιβαδειάς. Η υπόθεση έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο, με το ανώτατο δικαστήριο να τάσσεται υπέρ των κατοίκων. Όπως επισήμανε ο κ. Ροζάκης, το θέμα «πάγωσε» μετά την άρνηση του υπουργού Δικαιοσύνης να επιτρέψει την εκτέλεση της απόφασης. Μετά από αυτή την εξέλιξη, οι δικηγόροι των κατοίκων προσέφυγαν στην ιταλική δικαιοσύνη.

Ο κ. Ροζάκης υπογράμμισε πως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έδωσε προτεραιότητα στην φθίνουσα στο σύγχρονο δίκαιο αρχή της ασυλίας, που ορίζει ότι η Γερμανία στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορεί να δεχθεί παρέμβαση από το ιταλικό δικαστήριο σε αυτά που πράττει ως κυρίαρχο κράτος. Με αυτό τον τρόπο, πρόσθεσε, έχασε την ευκαιρία να παράγει δίκαιο, όπως έκανε στην περίπτωση του δικαίου της θάλασσας.

(Πηγή: ana-mpa)

 

NO COMMENTS

Leave a Reply